خسته م

چند روزه زندگی برام از جهنمم بدتر شده نمیدونم مشکل روحیه مشکل روانیه یا فوبیای پیریه که خرخره م رو گرفته و ول نمیکنه! ول کن نیس آقا ول نمیکنه! به هر جای خودم نگاه میکنم یه ایراد پیدا میکنم و انگار که جزام گرفته باشم از خودم فرار میکنم و دیگه تو اینه به خودم نگاه نمیکنم میشینم استدلال های روانی طوری میبافم شدیدا پریشون میشم و شدیدا غصه میخورم و حتی گاهی به مرگ فکر میکنم دوستام رو کلافه کردم اطرافیانمو کلافه کردم اصلا به زندگیم نمیرسم به مادرم توجه نمیکنم